ഒരായിരം നിരപരാധികള്‍ രക്ഷപെട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരു കുറ്റവാളി പോലും ശിക്ഷിക്കപ്പെ‍ടരുതു്

സമീപകാല ബലാല്‍സംഗങ്ങളുടെ ഇരകള്‍ പൈശാചികമായ ക്രൂരതകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഒരു ദുരനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ കലാശം പോലെ അനിവാര്യമായ മരണത്തെ പുല്കുന്നു. മലയാളമനഃസ്സാക്ഷിയെ ഞെട്ടിച്ച സൗമ്യവധക്കേസ്, ഡല്‍ഹിയിലെ നിര്‍ഭയ കേസ്, ഇന്നലെ മാത്രം നടന്ന ജിഷ വധക്കേസ് ഇവയിലെല്ലാം കൊടിയ പൈശാചികതയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ദൃശ്യമാണു്. ഇരയുടെ യോനീനാളത്തിലും മലദ്വാരത്തിലും ഇരുമ്പുദണ്ഡുകള്‍ കുത്തിയിറക്കി അതിലൂടെ കുടല്‍മാല പുറത്തുചാടിക്കുന്ന കൊടുംപൈശാചികതയുടെ പിന്നിലെ മനഃശ്ശാസ്ത്രമാണു് മനസ്സിലാകാത്തതു്. കാമപൂരണത്തില്‍ മാത്രമല്ല, അക്രമി ഇരയെ അതിക്രൂരമായി കൊല്ലുന്നതിലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നു എന്നു് നമുക്കനുമാനിക്കാം. എക്കാലത്തും ഇത്തരം കൊടും ക്രൂരതകള്‍ അപൂര്‍വ്വമായി ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം, പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ ഇത്തരം ക്രൂരതകള്‍ മാത്രമാണു് നടമാടുന്നതു്. ബലാല്‍സംഗങ്ങളില്‍ മാത്രമല്ല; കൊലപാതകങ്ങളില്‍ പോലും ഈ പൈശാചികത ദൃശ്യമാണു്. 51 വെട്ടുകള്‍ ഏറ്റു കൊല്ലപ്പെട്ട ടി.പി. ചന്ദ്രശേഖരനും കൊച്ചിയില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ട ഇംതിയാസ് ഖാനും ഓര്‍മ്മയില്‍ തെളിയുന്ന ഏതാനും സമീപകാല ഉദാഹരണങ്ങള്‍ മാത്രം.

ഇരയെ നോവിക്കാതെയും കൊല്ലാം ക്രൂരമായും കൊല്ലാം. പക്ഷേ ഇവിടെ എന്തുകൊണ്ടു് അക്രമികള്‍ ക്രൂരതയോടെ മാത്രം കൊല്ലുന്നു? അതാണു് ചോദ്യം. മാറുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ മാറുന്ന ശീലങ്ങളാകാം കാരണം. പണത്താല്‍ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍, മാനുഷികമൂല്യങ്ങള്‍ക്കു പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍, ഫ്ലാറ്റുകളില്‍ നിലംതൊടാതെ ജീവിക്കുകയും മാളുകളുടെ ഉപഭോഗതൃഷ്ണകളില്‍ സ്വയം മറന്നു് അഭിരമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജഡയുവത്വങ്ങളില്‍ നിന്നു് മറ്റെന്തു പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ എന്ന ഒരൊഴുക്കന്‍ നിരീക്ഷണം ഇവിടെ ഫലം ചെയ്യുകയില്ലെന്നറിയാം. ആഡംബരകാറുകളില്‍ വന്നിറങ്ങിക്കൊണ്ടു് വിലയേറിയ ബൂട്ടുകൊണ്ടു് പാവപ്പെട്ട ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരനെ നിഷ്കരുണം മര്‍ദ്ദിച്ചുകൊന്ന സംഭവം നടന്നതു് ഈയിടെയാണു്. പണത്തിന്റെ സ്വാധീനമുണ്ടായിട്ടും ഇവിടെ എങ്ങനെയോ അക്രമി അകത്തായി. പക്ഷേ, സൗമ്യ വധക്കേസിലും ഡല്‍ഹി സംഭവത്തിലും യഥാര്‍ത്ഥഅക്രമികള്‍ രക്ഷപെടുകയാണുണ്ടായതു്. ദാ ഇന്നലെ മാത്രം നടന്ന ജിഷ വധക്കേസിലും ഇതൊക്കെത്തന്നെയായിരിക്കും സംഭവിക്കുക എന്നു് വെറും ജനത്തിലൊരുവനായ ഞാന്‍ കരുതിപ്പോകുന്നു. അക്രമിയെ ഇതുവരെ കണ്ടത്തിയിട്ടുമില്ല, കണ്ടത്താന്‍ കഴിയുമെന്നു് തോന്നുന്നുമില്ല, ഇനി കണ്ടത്തിയാല്‍ത്തന്നെ ഗോവിന്ദച്ചാമിമാരെപ്പോലെ രക്ഷപെടുകയില്ലെന്നു് എന്തുറപ്പു്? ജിഷയുടെ മരണത്തില്‍ ചില കാര്യങ്ങള്‍ നാം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ടു് – ആദ്യദിനങ്ങളിലെ ജനത്തിന്റെ കുറ്റകരമായ മൗനം, നിസ്സംഗത, പ്രതികരണമില്ലായ്മ – അതു് അത്യന്തം അമ്പരപ്പിക്കുന്നു. ഇത്രയും പൈശാചികമായ ഒരു ബലാല്‍സംഗകൊലപാതകം ജനത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിലെത്തിക്കാന്‍ ഏറെ ദൂരെനിന്നുവന്ന ജിഷയുടെ സഹപാഠികള്‍ വേണ്ടിവന്നു എന്നതുതന്നെ വേദനാകരമായ ഒരവസ്ഥയാണു്, തൊട്ടടുത്തുള്ള ജനങ്ങള്‍ക്കൊന്നും അതില്‍ ഒരാശങ്കയുമുണ്ടായില്ല പോലും! പോലീസിന്റെ ആലസ്യം കണക്കിലെടുക്കേണ്ടതില്ല, എല്ലാ കേസുകളിലും അവര്‍ എന്നും ഇങ്ങനൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നു. തങ്ങള്‍ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഭയാനകമായ അരക്ഷിതാവസ്ഥ സംബന്ധിച്ചു് ജിഷയുടെ കുടുംബം സമര്‍പ്പിച്ച പരാതികള്‍ പോലീസ് ആദ്യമേ ഗൗരവത്തിലെടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷേ, ഇങ്ങനൊരു കുറ്റകൃത്യം തന്നെ നടക്കുമായിരുന്നില്ല. തെരഞ്ഞടുപ്പിന്റെ വക്കില്‍ വച്ചു നടന്നതായതിനാല്‍ എല്ലാ മുന്നണിയിലും പെട്ട രാഷ്ട്രീയശിഖണ്ഡികള്‍ക്കും ചെന്നായ്ക്കള്‍ക്കും ശിങ്കങ്ങള്‍ക്കും ഒരു ബലാല്‍സംഗ-കൊലപാതകപ്പാല്‍പ്പായസം സൗജന്യമായി വിളമ്പിക്കിട്ടി എന്നേ പറയേണ്ടൂ – അവരുണ്ടു് ആര്‍ത്തിയോടെ കുടിയോടുകുടി. തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും തൂറിയതിനും മുള്ളിയതിനും ഹര്‍ത്താല്‍ നടത്തിയിരുന്നവര്‍, ദളിത് സംഘടനകള്‍ സംയുക്തമായി ആഹ്വാനം ചെയ്ത ഹര്‍ത്താലിനു് പിന്തുണ നല്‍കാന്‍ പോലും സന്നദ്ധരാകാതെ, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം കൊണ്ടു് മാന്യന്മാരായി! പോലീസ് തിരക്കിലാണു് – രേഖാചിത്രം തയ്യാറാക്കല്‍ എന്ന നിഴല്‍യുദ്ധം അങ്ങനെ മന്ദമന്ദം പുരോഗതി പ്രാപിച്ചുവരുന്നു.

ജിഷയുടെ ഘാതകനെ എത്രയും വേഗം കണ്ടെത്തുക തന്നെ വേണം. അയാള്‍ക്ക് അര്‍ഹിക്കുന്ന ശിക്ഷ തന്നെ ലഭിക്കണം. അതില്‍ രണ്ടഭിപ്രായമില്ല. ജിഷയുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ലോകമറിയാന്‍ അവര്‍ക്കു് രക്തസാക്ഷിത്വം വരിക്കേണ്ടി വന്നു. ജിഷയേയും അവരുടെ അമ്മ രാജേശ്വരിയേയും പോലെ ഇനിയുമേറെ നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യര്‍ സമൂഹത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കുകളില്‍ നിരാലംബരായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടു്. അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളും ലോകശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാന്‍ ഇനിയും നാം അവരുടെ രക്തസാക്ഷിത്വം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൂടാ. വെറുമൊരു ചടങ്ങുപോലെ ഒരു ഇരുചക്രവാഹനറാലിയോ പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍ പിക്കറ്റിങ്ങോ ധര്‍ണ്ണയോ ഒക്കെ മാത്രം നടത്തിയതു കൊണ്ടായില്ല; ജീവിയ്ക്കുന്ന ജിഷമാരെ സംരക്ഷിക്കുകയും അവര്‍ക്കുവേണ്ടി പ്രതികരിക്കുകയും അവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണു് ജിഷയ്ക്കുവേണ്ടി നാം ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും മഹത്തരമായ പ്രതിഷേധം.

ബലാല്‍സംഗക്കേസുകളിലെ പ്രതികള്‍ക്കു് എന്തുകൊണ്ടാണു് പരമോന്നതശിക്ഷ നല്കാത്തതെന്നറിയാമോ? ചെയ്യുന്ന കുറ്റത്തിനു് വധശിക്ഷ കിട്ടുമെന്നറിഞ്ഞാല്‍ തെളിവു നശിപ്പിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ അക്രമി ഇരയെ ഉറപ്പായും കൊല്ലുമത്രേ. അങ്ങനെ ഇരകളുടെ ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണു് ബലാല്‍സംഗക്കേസുകളിലെ പ്രതികള്‍ക്കു് പരമോന്നതശിക്ഷ നല്കാത്തതു് എന്നു് ചില അഭിഭാഷകര്‍. അപ്പോള്‍ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യുകയും ശേഷം ഇരയെ ക്രൂരമായി കൊല്ലുകയും കുറ്റകൃത്യത്തിനു് വ്യക്തമായ തെളിവുകള്‍ ലഭ്യവുമായ സാഹചര്യത്തില്‍ എന്തുചെയ്യും? എന്തേ ചാമിയ്ക്കു് തക്കശിക്ഷ കിട്ടിയില്ല? ഡല്‍ഹിയിലെ നിര്‍ഭയയെ ഏറ്റം ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ച, “കുട്ടിയ്ക്കുള്ളിലൊളിച്ചിരുന്ന മുതുക്ക”ന്റെ പേരു പോലും വെളിപ്പെടുത്താതെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു് നമ്മുടെ കോടതികള്‍ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധത പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു. രാജ്യാന്തരസമൂഹം പോലും സജീവമായിടപെട്ട ആ കേസിലെ “കുട്ടിയ്ക്കുള്ളിലെ മുതുക്ക”നെ യഥാകാലം കോടതി വെറുതെ വിടുകയും ചെയ്തു. ജിഷയുടെ ഘാതകന്റെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനെ തന്നെ സംഭവിക്കാനാണു് കൂടുതല്‍ സാദ്ധ്യത. കാരണം, ആയിരം നിരപരാധികള്‍ രക്ഷപെട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരു കുറ്റവാളി പോലും ശിക്ഷിക്കപ്പെ‍ടരുതു് എന്നു് നമ്മുടെ മഹത്തായ നിയമവ്യവസ്ഥയ്ക്കു് കലശലായ നിര്‍ബന്ധമുണ്ടു്. ഭാരത് മാതാ കീ ജയ്!

Advertisements